مثنوی تازه ای از علی محمد مودب 

سکوت وارم و دانی که حرف­ها دارم
بسا حکایت ناگفته با شما دارم

پر از شکایتم از کربلای چار به بعد
و از شکفتن گل­های بی قرار به بعد

مرا مبین که چنین  آب رفته لبخندم
هنوز غرقه امواج سرد اروندم

هنوز در شب والفجر هشت مانده دلم
که از رها شدن دست همرهان خجلم

در این شبانه که غواص درد مواجم
به دستگیری یاران رفته محتاجم

اگرچه دور گمانم نبود دیر شوید
قرار بود شهیدانه دستگیر شوید

جهان همیشه همین است موج از پی موج
گذشتنی است شهیدانه فوج از پی فوج

اگر چه حلقه آن دست های خسته گسست
گذشته اند ز دنیا به رقص، دست به دست

یالطیف 

اگر نماز خواندیم، از درون انسان، از دل انسان بگیرید تا سطح جامعه و تا سطح حاکمیت بر جامعه - هرچه این جامعه بزرگ باشد - به برکت نماز امان پیدا میکند، امنیت پیدا میکند.

دل انسان امنیت پیدا میکند،

جسم انسان امنیت پیدا میکند،

جامعه‌ی انسان امنیت پیدا میکند.

نماز خاصیتش این است؛

اقامه‌ی صلاة در جامعه این است. در هر قشری از اقشار و مهمتر از همه در مجموعه‌ی جوانان نخبه و دانشجو. این معنایش کشاندن جامعه به این حالت ذکر همگانی است. همگان متذکر باشند؛ کوچک، بزرگ، زن، مرد، مسئول دولتی، غیر مسئول دولتی، شخصی که برای خودش کار میکند، شخصی که برای یک جماعتی کار میکند، اینها

وقتی متذکر پروردگار بودند، کارها سامان پیدا میکند

بیشترِ گناهان ما از غفلت سر میزند. این نماز به طور دائم تکرار میشود.

امام خامنه ای حفظه الله